Archieven: Tentoonstellingen

Op de eerste verdieping van het Cobra museum is een nieuwe collectiepresentatie met werk van alle Cobra kunstenaars waaronder Karel Appel, Asger Jorn, Constant en Pierre Aclechinsky. De collectie wordt tot en met 5 april aangevuld met een presentatie over de Cobra kunstenaars en hun verhouding tot muziek.

Anette Brolenius richt zich als portret- en documentaire fotograaf op de verbeelding van sociaal-maatschappelijke vraagstukken, met bijzondere aandacht voor emancipatievraagstukken en mensenrechten. 

In het Cobra Museum is tijdens de tentoonstelling van Kati Horna de serie UNSUNG te zien van de Zweedse fotograaf Anette Brolenius.

De Unsung-serie bevat ca 130 portretten (en groeiend), gemaakt gedurende een periode van 5 jaar. Het betreft zwart-wit portretten van vrouwenrechtenactivisten.  In het Cobra Museum worden daarvan 20 portretten getoond. Het is eerder geëxposeerd in Stockholm, Parijs en in Pakistan. De tentoonstelling is een samenwerking met het Comite International Womens Day (IWD) in Amstelveen die op 8 maart (Internationale Vrouwendag) in het Cobra Museum een symposium houden waarbij een van de geportretteerden: Peninah Musyimi of Safe Spaces Nairobi (Kenia) keynote spreker is.

Ata Kandó: Hongaarse Vluchtelingen en Slaaf of Dood

Het Cobra Museum toont in het verlengde van het Kati Horna overzicht werk van Ata Kandó. Net zoals Kati Horna was Ata Kandó een geëngageerde documentaire fotograaf, Hongaars van origine en opgeleid door József Pécsi.

Volgens Kandó beschikt een goede foto over zowel een artistiek als een sociaal aspect en zijn de beste fotografen in staat om die twee kwaliteiten optimaal samen te brengen. Haar werk wordt enerzijds gekenmerkt door het weergeven van het persoonlijke, het intieme leven van haar kinderen en dieren. Anderzijds profileert ze zichzelf als een geëngageerde fotograaf. Met haar sociaal bewogen beeldverhalen, bijvoorbeeld van de Hongaarse vluchtelingen en bewoners van het Amazonewoud, past Kandó in de humanistische documentaire traditie van de jaren vijftig. Beiden series zijn te zien in het Cobra Museum voor Moderne Kunst vanaf 3 maart.

De van oorsprong Hongaarse Ata Kandó voltooit in de jaren dertig een opleiding fotografie in Boedapest bij de toen bekende fotograaf József Pécsi (1889-1956), die onder meer ook Eva Besnyö en Kati Horna opleidde. Hierna probeert ze samen met Gyula Kandó, haar eerste man een bestaan als fotograaf op te bouwen in Parijs. Vrouwelijke fotografen zijn in die tijd amper geaccepteerd. Ze krijgt geen werkvergunning en werkt illegaal. Oorlogsfotograaf Robert Capa, een vriend van Kandó, vindt werk voor haar bij het mede door hem opgerichte Magnum. In de donkere kamer van dit fotoagentschap ontmoet ze in 1950 de Nederlandse fotograaf Ed van der Elsken, met wie ze in 1954 trouwt. In Parijs maken ze kennis met de wereld van de Cobra-beweging en de Vijftigers, maar ook andere kunstenaars wisten de weg naar hun appartement te vinden.

In de jaren zestig en zeventig geeft Kandó vooral les in fotografie op de kunstacademie. Na haar vroege pensionering emigreert de fotograaf naar de Verenigde Staten. Hierdoor verdwijnt haar werk naar de achtergrond. In Nederland heeft Kandó niet dezelfde bekendheid genoten als haar landgenote en vriendin Eva Besnyö, waarvan in deze tentoonstelling eveneens werk getoond wordt.

In de jaren zeventig sluit Eva Besnyö zich aan bij Dolle Mina. In het vastleggen van de acties en demonstraties van deze vrouwenbeweging brengt ze haar vernieuwde principes in de praktijk. Hierin is te zien dat ze haar fotografische werk wil inzetten voor maatschappelijke verandering. Deze serie is in het Cobra Museum te zien in relatie tot het werk van Kati Horna en Ata Kando.

In de naoorlogse periode is Eva Besnyö  betrokken bij de oprichting van de Gebonden Kunstenaars federatie (GKf) die wordt voorgezeten door de later zo bekende museumdirecteur Willem Sandberg, en is in het bijzonder verbonden aan de Vakgroep fotografie. Kort na het bombardement van Rotterdam legt ze de verwoeste stad vast. Hier blikt ze hier met schroom op terug: “Daar schaam ik me nog voor. Want het waren prachtige foto’s en over verwoestingen hoor je geen prachtige foto’s te maken.” Een foto moet volgens haar de kijker tot iets aanzetten. “Na de oorlog heb ik zelfs afstand genomen van het idee dat foto’s mooi moeten zijn. Ik had altijd alles mooi belicht en gekadreerd en ik wilde in elk geval niet verder met dat super esthetische werk.” In de jaren zeventig sluit ze zich aan bij Dolle Mina. In het vastleggen van de acties en demonstraties van deze vrouwenbeweging brengt ze haar vernieuwde principes in de praktijk. Hierin is te zien dat ze haar fotografische werk wil inzetten voor maatschappelijke verandering. Deze serie is in het Cobra Museum te zien.

Eva Besnyö, opgegroeid in een Joods intellectueel gezin in Boedapest, volgt na haar eindexamen een fotografieopleiding bij József Pécsi. Na afronding vertrekt ze op twintigjarige leeftijd naar Berlijn (net zoals Kati Horna), waar ze in fotostudio’s het vak verder leert. Als zelfstandig fotograaf maakt ze portretten en reportages, en wordt ze door het linkse persbureau Neofot ingehuurd. De opkomst van het nationaalsocialisme in 1932 belemmert haar als fotograaf te werken en Besnyö besluit Berlijn te verlaten. Ze verhuist naar Amsterdam.

In Amsterdam werkt Besnyö voor kranten en persbureaus. In de studio maakt ze portretten en foto’s van kinderen. Buiten de werkplaats maakt ze reportages en fotografeert ze architectuur. Ondanks het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog kan ze tot 1942 blijven fotograferen. Ze moet onderduiken, maar krijgt een vals persoonsbewijs waarop haar Joodse achtergrond niet staat vermeld.

• Voor het eerst: een groot retrospectief van Eugène Brands, met meer dan honderd werken
• Brands creëerde een rijk en breed oeuvre rondom diverse thema’s als de kindertekening, het ‘panta rhei’-principe en het universum
• Brands was de initiator van de eerste, roemruchte CoBrA-tentoonstelling in het Stedelijk Museum Amsterdam in 1949

In 2018 was Eugène Brands: van huiskamer tot heelal in het Cobra Museum te zien. Het omvangrijke overzicht – met meer dan honderd werken – is een reis langs de diverse periodes van Brands’ oeuvre, beginnend in zijn huiskamer en eindigend in het heelal. Daarbij komen onder meer aan bod: Brands’ surrealistische werk uit de jaren ’40, de CoBrA-periode, de kinderlijke figuratie van de jaren ’50, en zijn abstracte werk rond zowel aardse als kosmische thema’s.

Eugène Brands trok zich het liefst terug in de vertrouwde omgeving van zijn atelier aan huis. Hier creëerde hij zijn eigen microkosmos waarbinnen hij zich omringde met zijn belangrijkste inspiratiebronnen, waaronder wereldmuziek, etnografica en kennis over het heelal. Vanuit deze huiselijke omgeving reflecteerde Brands – aan de hand van zijn werk – op de macrokosmos en de daaraan gerelateerde existentiële vragen over het bestaan.

Brands was slechts een korte tijd betrokken bij CoBrA. In zijn CoBrA-periode liet Brands de surrealistische elementen in zijn werk achter zich en schilderde hij in een vrije, (lyrisch-)abstracte stijl. Het vervaardigen van gouaches en grote olieverfdoeken wisselde hij af met het maken van ‘reliëfs’ van beschilderd hout en gevonden materialen. Zijn interesse in volkskunst en in het surrealisme deelde hij met de andere CoBrA-leden.

Geïnspireerd door zijn CoBrA-periode en zijn dochtertje Eugénie, die rond deze tijd begon met tekenen, begon Brands in 1951 met het maken van figuratief werk met een opvallend kinderlijke beeldtaal. Het was de kinderlijke argeloosheid in kindertekeningen die hem aansprak, maar ook het vreemde en het soms onheilspellende. Hij verlangde ernaar om zich op zo’n zelfde onbevangen manier uit te drukken.

Brands raakte halverwege jaren 60 geïnspireerd door het landschap, de natuur en het mysterie daarvan. Vanuit deze onderwerpen in zijn schilderkunst wist hij ook zijn daarnaast lang bestaande fascinatie voor de kosmos, de planeten en sterren weer opnieuw een plek in zijn oeuvre te geven. Het ‘panta rhei’-principe van de Griekse filosoof Heraclitus stond hierbij centraal: oftewel het idee dat alles stroomt, alles beweegt en alles oneindig is. Dat resulteerde onder meer in grote, abstracte werken die meer ruimte gaven voor existentiële overdenkingen.

De tentoonstelling Eugène Brands: van huiskamer tot heelal is samengesteld door het Cobra Museum in samenwerking met Eugénie Brands en de Stichting Eugène Brands. Er zijn bruiklenen van onder meer Christian Ouwens Collectie, T.S. Okker, en de Collectie Kok – van den Leuvert.

Deze en andere collectioneurs staan centraal in het door de stichting Eugènie Brands en auteur Ruud Lapré geïnitieerde en door 99 Uitgevers/Publishers uitgegeven boek: 10 x verzameld. Het boek wordt op de dag van de tentoonstellingsopening gepresenteerd, op 19 januari in het Cobra Museum. Het boek is onder meer te koop in de winkel van het Cobra Museum.

In de pers:

‘Alle lagen van Brands’, in Het Parool. Artikel over Eugène Brands en de expositie. Zie Blendle.

‘Eerste retrospectief an Cobra-schilder Eugène Brands. Artikel over de expositie/interview met dochter Eugénie Brands, in de Telegraaf. Zie Blendle.

‘Nevelsluier’. In De Groene Amsterdammer. Artikel over de expositie. Lees op de site van het tijdschrift of via Blendle.

De Deense kunstenaar Jakob Kolding (Denemarken, 1971) presenteert Corbulations, een nieuw werk dat hij in reactie op de tentoonstelling Le Corbusier’s vierde dimensie ontwikkelde. Kolding selecteerde werk van Le Corbusier en van verschillende CoBrA-kunstenaars uit de collectie van het museum en brengt dat samen met zijn eigen collages en cut-outs in de installatie Corbulations.

Op verzoek van het Cobra Museum presenteert de Deense kunstenaar Jakob Kolding (Denemarken, 1971, woont en werkt in Berlijn) Corbulations, een nieuw werk dat hij in reactie op de tentoonstelling ontwikkelde. Corbulations maakt optimaal gebruik van verschillende posities binnen de tentoonstelling: tussen het werk van Le Corbusier, het werk van de CoBrA-kunstenaars en het perspectief van de kunstenaar zelf.

In Corbulations worden deze posities uitgespeeld in het door Kolding gemaakte tentoonstellingsontwerp. Hierin zijn werken van Le Corbusier (variërend van schilderijen tot tapijten, sculpturen en tekeningen) en van CoBrA samengebracht. Deze worden gecombineerd met een reeks nieuwe collages en cut-out figuren van Kolding, die een relatie aangaan met elkaar, de andere tentoongestelde werken en uiteraard met de tentoonstellingsbezoeker. Het werk is in verschillende thema’s verdeeld. Het begin en het eind van de tentoonstelling worden letterlijk gemarkeerd door het thema architectuur. Twee andere thema’s zijn het menselijk lichaam en ‘plan’ en ‘spel’.

Koldings werk is gebaseerd op de collage-methode in de ruimste zin van het woord. Vaak maakt hij constellaties van objecten (hij noemt die zelf ruimtelijke collages) waarin het sociale, fysieke, psychologische en politieke onlosmakelijke onderdelen in een geheel vormen.

Kolding heeft altijd een grote interesse in moderne architectuur gehad: “In zekere zin ben in letterlijk opgegroeid tussen Le Corbusier – zonder wie een voorstad als Albertslund ondenkbaar was geweest – en Asger Jorn en Cobra – in de vorm van posters in het huis uit mijn kindertijd. Tussen het plan en de dérive. Deze twee posities hebben mij sterk beïnvloed tijdens het volwassen worden en zijn later in mijn werk doorgesijpeld. Hoewel ze vaak als tegengestelde posities worden gepresenteerd maken ze natuurlijk deel uit van elkaar. Je kunt geen plan hebben zonder het echte leven, zonder spel, zoals zowel Le Corbusier als Asger Jorn heel goed wisten, zelfs al benaderden ze dit heel verschillend, misschien zelfs vanuit tegenovergestelde richtingen.”

“De enige valide manier om je tegen het systeem te verzetten is door middel van vreugde.”

Het Cobra Museum voor Moderne Kunst in Amstelveen toont een omvangrijke selectie uit het oeuvre van de Italiaanse kunstenaar Enrico Baj (1924-2003). Enrico Baj: Play as Protest is tegelijkertijd een herintroductie in Nederland van het werk van deze eigenzinnige kunstenaar. De tentoonstelling laat zo’n honderd werken uit de jaren 50, 60 en 70 zien van de kunstenaar.

Enrico Baj’s werk oogt speels, kleurrijk en humorvol maar toont gelijktijdig zijn scherpe maatschappijkritische, zelfs anarchistische houding. Zelf stelde Baj dat “De enige manier om je tegen het systeem te verzetten is door middel van vreugde”. Baj zette spel in als een vorm van engagement en creatie als een vorm van protest. Het richt zich tegen het fascisme, totalitaire systemen, de macht van de heersende klasse en de potentiële vernietiging van de leefomgeving (de toen nieuwe nucleaire dreiging). De tentoonstelling laat zien hoe Baj speelse strategieën, satire en het bewust oneerbiedig zijn als middelen inzette tegen een samenleving die voortdurend in staat lijkt zichzelf te vernietigen.

Baj ontwikkelde een uiterst originele beeldtaal met assemblage-schilderijen waar het maakplezier van af spat. Net als de Cobra kunstenaars hield Baj ervan met materialen en media te experimenteren en in de tentoonstelling zijn dan ook niet alleen schilderijen, maar ook keramiek, Meccano sculpturen, assemblages, publicaties en manifesten opgenomen. De tentoonstelling begint in de jaren 50 met werk uit de periode van de door Baj opgerichte Movimento Arte Nucleare. Hieraan zou Asger Jorn, mede-oprichter van CoBrA, later nog deelnemen. Jorn had overigens een bijzondere band met Baj. In 1953 schreef hij: “Beste kameraad, dit is dan de eerste vriendschappelijk band die ik na mijn jaren van isolement aanga. Het zal mij een genoegen zijn om samen te werken.”

De tentoonstelling laat onder meer Baj’s reeks Generali (Generaals) uit de eerste helft van de jaren 60 zien waarmee hij ook deelnam aan de Biënnale van Venetië in 1964. De Generaals zijn absurde karakters die deels bestaan uit gevonden objecten zoals riemen en medailles. Uit de jaren 70 zijn onder meer sculpturen van Meccano speelgoed te zien. Ze geven commentaar op het klakkeloos inzetten van technologie en de robotisering van de mens in de maatschappij.

Het sluitstuk van de tentoonstelling is het 12 meter brede werk I funerali dell’anarchico Pinelli (De begrafenis van de anarchist Pinelli) uit 1972. Dit werk was een reactie op de waargebeurde feiten en werd destijds in Italië gecensureerd, maar vervolgens internationaal getoond in o.a. Museum Boijmans van Beuningen in 1973.

Helaas moeten we constateren dat de maatschappij ook vandaag de dag nog steeds soortgelijke bedreigingen kent als waar Enrico Baj tegen protesteerde. In een speciaal voor de catalogus gemaakt interview tussen Maurizio Cattelan en Baj worden vergelijking getrokken tussen het werk van Baj en de oorlog in Syrië en het nu concrete gevaar van de milieuproblematiek.

Ivana Ivkovic, filosofe, publicist en eigenaar van No Wishful Thinking schreef een kort essay  Kunst, satire en verzet over hoe het werk van Baj aansluit bij deze huidige, volgens Ivkovic boeiende, tijd. U kunt de tekst hier downloaden

Om die redenen kijkt het Cobra Museum ook naar hedendaagse protestgroepen. Op 23 april zal het museum samenwerken met de Vrije Bond en in het teken staan van een Anarchistische BAJeenkomst met o.a. lezingen, poëzie, anarcho-folk muziek, documentaire en een rondleiding door de tentoonstelling door kunsthistoricus en anarchist Dick Gevers.

Enrico Baj: Play as Protest is samengesteld door curator Carrie Pilto, met medewerking van Luca Bochicchio in de rol van onderzoeksadviseur en met de genereuze medewerking van Archivio Enrico Baj, Vergiate en Fondazione Marconi, Milaan. Theatermaker Beppe Costa heeft speciaal voor deze tentoonstelling een audiotour samengesteld.

De werken in de tentoonstelling zijn hoofdzakelijk afkomstig van het Archivio Enrico Baj in Vergiate en van Fondazione Marconi in Milaan. Daarnaast zijn er waardevolle aanvullende bruiklenen uit privé-collecties, uit het S.M.A.K. in Gent en uit Museo d’arte moderna e contemporanea di Trento e Rovereto.

Vanaf 17 juni 2017 is de alweer 7e editie van de Amstelveen Triënnale te zien. De Amstelveen Triënnale toont professionele kunstenaars die werken in Amstelveen. Deze editie is te zien in het Cobra Museum, Museum Jan van der Togt en de Kunstuitleen Amstelveen. 

De Triënnale is de driejaarlijkse tentoonstelling voor professionele beeldend kunstenaars die in Amstelveen woonachtig en/of werkzaam zijn. Sinds 1998 wordt deze manifestatie onder auspiciën van het Cobra Museum georganiseerd, in samenwerking met de Gemeente Amstelveen.

De Triënnale heeft als doelstelling om aan in Amstelveen werkende en/of woonachtige kunstenaars een professioneel podium te bieden en om het publiek een overzicht te geven van de stand van zaken in de lokale beeldende kunst. De tentoonstelling geeft een dwarsdoorsnede van de kunstbeoefening in Amstelveen. Er vonden Triënnales plaats in de jaren 1998, 2001, 2004, 2007, 2010 en 2014.

Sinds de vijfde editie streeft het Cobra Museum ernaar deze manifestatie van een nóg groter en breder publiek te voorzien. In 2014 is daarom samenwerking gezocht met collega-kunstinstellingen in Amstelveen. De zevende editie in 2017 is een samenwerking tussen het Cobra Museum, Museum Jan van der Togt en Kunstuitleen Amstelveen.

Er zijn 22 kunstenaars voor deze editie geselecteerd door de conservatoren van de drie betrokken instellingen. De Amstelveen Triënnale 2017 omvat naast werk van een aantal oudgedienden ook verrassende nieuwkomers. Samen bestrijken de deelnemers een scala aan technieken: van schilderkunst tot fotografie, keramiek, installaties en videowerk. Samen snijden ze bovendien een nog veel groter interessegebied aan waar het inhoud betreft. Sommige kunstenaars kiezen ervoor om een raadselachtige of poëtische wereld tevoorschijn te toveren, anderen reflecteren op de spanning tussen armoede en rijkdom, de effecten van globalisering, of laten zich inspireren door de literatuur, door reizen, door ervaringen met ontheemding of door persoonlijke herinneringen. Weer anderen vestigen de aandacht op alledaagse objecten of situaties die we zo makkelijk over het hoofd zien, of reflecteren op grote thema’s als ‘tijd’ en ‘eeuwigheid’.

Het publiek wordt van harte uitgenodigd om een wandeling te maken langs de drie locaties van de samenwerkende instellingen: het Cobra Museum voor Moderne Kunst, Museum Jan van der Togt en Kunstuitleen Amstelveen – die op loopafstand van elkaar liggen.

Speciale dank gaat uit naar de Gemeente Amstelveen, die de Triënnale mogelijk heeft gemaakt, en natuurlijk naar alle kunstenaars, zonder wie er geen Triënnale zou bestaan.

Het andere verhaal 
Kunst uit het Marokkaanse modernisme

In de zomer van 2022 vult gastconservator Abdelkader Benali (1975) het Cobra Museum voor Moderne Kunst in Amstelveen met Marokkaanse kunst. Voor het eerst in Nederland worden meer dan 50 Marokkaanse kunstenaars bij elkaar gebracht om een beeld te geven van de ontwikkeling van de Marokkaanse moderne kunst vanaf de onafhankelijkheid in 1956 tot nu. Met o.m.: Nour-Eddine Jarram (1956), Khalil Nemmaoui (1967) en Wafae Ahalouch el Keriasti (1978).

BEREID U THUIS VOOR MET DEZE VIDEO VAN DE OPENING MET TAFELGASTEN

De onafhankelijkheid in 1956 markeert het ontstaan van de Marokkaanse moderne kunst. Een vernieuwd zelfbewustzijn bij Marokkaanse kunstenaars komt tot leven. Inmiddels is een nieuwe jonge en opwindende generatie kunstenaars opgestaan op het internationale toneel. De passie van Abdelkader Benali voor beeldende kunst, maar ook voor het verhaal over ‘het andere Marokko’ is te zien in het Cobra Museum. Benali neemt de bezoeker mee op reis in zijn persoonlijke observaties. Rondom thema’s als dekolonisatie, spiritualiteit, gender en migratie worden een tachtigtal werken bijeengebracht in de museumzalen.

Wederzijdse invloeden
Marokko bood kunstenaars als Matisse en Delacroix inspiratie in hun kunstenaarspraktijk en de Marokkaanse invloeden zijn overduidelijk terug te zien in hun oeuvre. In de zoektocht naar nieuwe vormen werden Marokkaanse kunstenaars op hun beurt weer geïnspireerd door onder meer de Bauhaus beweging in West-Europa en de Popart in de Verenigde Staten.

Van toen tot nu
Het Djema-el-Fna, het wereldberoemde plein van Marrakesh, was van oudsher het domein van de verhalenvertellers. Aan dit plein organiseerden in 1969 een groep jonge kunstenaars uit Casablanca de eerste openluchtexpositie als protest tegen het gefossiliseerde museale systeem. De Marokkaanse moderne kunstenaars wilden dicht bij de Marokkaan staan, hun verhalen vertellen. Ook bij de jonge generatie zien we de uitwerking van dit verlangen om verhalen te vertellen over grote thema’s als migratie, seksualiteit en spiritualiteit en daarbij schromen zij niet om taboes aan de kaak te stellen. Of deze jonge generatie nu de kunstacademie heeft doorlopen of autodidact is, men vindt instinctief zijn weg naar de oude vormen, de nieuwe vormen van deze en komende tijd.De start van de moderne beweging in Marokko is nauw verbonden met het literaire magazine Souffles, waarin de kunstenaars werden geïntroduceerd. Er is een duidelijke gedachte dat de kunstbeweging meer is dan alleen maar beeldende kunst, maar ook andere disciplines zoals poëzie en vormgeving.

Viering en bezinning
Rondom deze tentoonstelling besteedt het Cobra Museum niet enkel aandacht aan Marokkaanse moderne kunst; ook andere kunstvormen komen aanbod. In samenwerking met verschillende culturele partners uit Amstelveen en de Metropoolregio Amsterdam belicht het museum kunstvormen als dans, theater, muziek, poëzie, film, Urban Culture, design en mode. Tijdens de Ramadan in april 2022 heeft het museum ook een iftar verzorgd, de maaltijd die gedurende de vastenmaand door moslims direct na zonsondergang wordt genuttigd. Verschillende partijen worden uitgenodigd om invulling te geven aan hun kritische, sfeervolle of vrolijke viering van de Marokkaanse kunst en cultuur.

Marokko en Cobra
Het ontstaan van het Marokkaans modernisme valt samen met het ontstaan van de Cobra-beweging in het naoorlogse Europa. Cobra kunstenaars lieten zich graag inspireren door niet-Europese kunst, oosterse kalligrafie en vierden de vrijheid. De onbekommerde naïviteit waarmee een nieuwe tijd werd ingeluid zien we ook terug bij de Marokkaanse kunstenaars van die generatie. Marokko was net bevrijd van het Spaans-Franse protectoraat, en juist kunstenaars zonder een formele opleiding creëerden een kleurrijke, aanstekelijke beweging. Er bestaan ook directe invloeden: Jilali Gharbaoui, een van de pioniers van de moderne beweging in Marokko, liet zich inspireren door Karel Appel en zij hebben elkaar ontmoet in 1962.

Het Cobra Museum in Amstelveen verbindt de collectie en de geschiedenis van Cobra actief aan hedendaagse kunstenaars, moderne kunststromingen en de actualiteit. In de programmering besteedt het museum aandacht aan niet-westerse kunst binnen een context van maatschappelijke urgentie.

“Het Cobra Museum viert dit jaar 70 jaar Marokkaanse moderne kunst met ‘Het andere verhaal, Marokkaans modernisme 1950-nu’. Dit verhaal wordt verteld door de schrijver Abdelkader Benali, zelf een enthousiast kunstminnaar. Het hangt blijkbaar in de lucht, want afgelopen zomer opende in het Reina Sofia in Madrid de tentoonstelling ‘De Marokkaanse trilogie 1950-2020’. Wij verheugen ons zeer op de samenwerking met Abdelkader en het ongetwijfeld schitterende resultaat dat ook aanleiding zal geven tot een feestelijke zomer vol activiteiten en evenementen voor iedereen!” aldus Stefan van Raay.

*Voor deze tentoonstelling geldt een toeslag van € 3,50.

*De audiotour van de tentoonstelling is gratis.

De tentoonstelling is mogelijk gemaakt in samenwerking met de Nationale Stichting van Musea van Marokko (Fondation Nationale des Musées du Maroc).